Polyester Havlu Su Yutar mı? Kayseri’den Bir Günün Hikâyesi
Hayatın Küçük Soruları
Bazen bir soru, bütün bir günü değiştirebilir. Benim için, o an, “Polyester havlu suyu emer mi?” sorusu, Kayseri’nin soğuk sabahına düşüncelerimi karıştıran bir fırtına gibi girdi. Birçok insan için bu sadece basit bir pratik mesele olabilir, ama bir başka açıdan bakınca, bazen küçük sorular hayatın büyük sorularıyla bağlantılı olur. O sabah, Kayseri’nin o karakteristik soğuk havası, gözlerimi kapalı bir şekilde evimin pencere camından sızan ışığa odaklamama neden olmuştu. Fakat, başımda bir sürü soru vardı; özellikle bir tanesi beni derinden düşünmeye itti: Polyester havlu suyu emer miydi?
Aniden Uyanmak
Saat sabahın 7’siydi ve uykumdan uyanır uyanmaz o kadar karışık hisler içindeydim ki, yerimden kalkmak bile zor geliyordu. Odayı dolduran sabahın erken ışıkları, hiç alışkın olmadığım bir şekilde, beni daha önce düşünmediğim bir konuyu sorgulamaya itti: “Polyester havlu suyu emer mi?” Hemen aklımda, suyu emen havlularla olan eski anılarım canlandı. Annem hep yünlü havlular kullanırdı; onları yıkadıktan sonra suyun nasıl hızla emildiğini ve ardından o kaybolan suyun kokusunun evin her köşesine yayıldığını hatırlıyorum. Ama polyester? Polyester nedir ki? O kadar basit bir malzeme mi? O kadar hafif bir şey mi? Kendi kendime, bu kadar küçük bir soruya odaklanmanın beni başka yerlere götüreceğinden hiç şüphe etmedim.
Kayseri’de sabah saatleri her zaman beni huzursuz ediyordu. Özellikle sabahları kahvaltı yapmak için geç uyanmak, üzerine yoğunlaşmam gereken birçok şey varken; daha derin düşüncelere dalmak zor oluyordu. Ama bugün başka bir gündü. Polyester bir havlunun suyu emip emmeyeceği sorusu, sabahımın geri kalanını alt üst edecekti.
Polyester ve Yün, Hangisi Daha İyi?
O sabah kahvaltı masasını kurarken, aklımda bir soru vardı: Polyester havlu gerçekten suyu emer miydi? Gözümde, annemin eski yün havlusu vardı. Yün havlular, bana çocukken ne kadar güven verdiğini hatırlatıyordu. Su sanki bir şekilde onlara sıçrasa bile, hızla emilip kayboluyordu. Ama polyester… Sanki bu basit malzeme hiç bir şey hissettirmiyordu. Yün, insanı sıcak tutar, teri emer, ona sımsıkı sarılırken rahatlatır. Polyester ise, her şeyin hızlıca geçip gittiği, yüzeyde kalan bir malzeme gibi görünüyordu.
Bir anda anladım ki, aslında bu soru sadece suyun emilmesiyle ilgili değildi. Bu soruyla, içimdeki bir eksikliği soruyordum. Yün gibi içten, sıcak bir duyguyu arıyordum. Polyester ise dışarıdan soğuk ve yüzeysel bir şeydi. O kadar çabuk kururdu ki, sanki duygularını emmesi de zor gibiydi. Ve bir şekilde bu küçük soru, bana hem annemi, hem de hayatı düşünmeme yol açtı.
Kendimi Kaybettiğim O An
Bir süre daha kahvaltı yaparken düşüncelerim içimi doldurmuştu. Ama sonra, birdenbire gözlerimi açtım. O kadar derin bir şekilde içimden geçerken bir anda fark ettim ki, sorunun cevabını öğrenmek için gerçekten ne kadar heyecanlıydım. O kadar çok düşünce vardı ki, içimde karışan… Hayatımı düşünüyordum. İnsan ilişkilerini. Neden bazen polyester gibi dışarıdan bakıldığında kolayca ulaşılabilir görünen şeylerin, aslında gerçekte suyu ememediğini fark ediyordum?
Annemin yün havlularını düşündüm bir an. Onlar ne kadar yavaş ama sağlıklı bir şekilde her şeyi içine alabiliyorlardı. O sabah, annemi kaybetmiş olmanın burukluğu içimde bir sızı olarak hissettim. Belki de bu yüzden, polyester bir havlunun suyu nasıl emmediğini düşündüğümde, aslında hayatımdaki eksiklikleri hissettim. Hızla büyüyen ve bir şeylere ulaşmaya çalışırken, bazen her şeyin hızla geçip gitmesinin, duyguların emilmesiyle bir ilgisi olabilir miydi?
Bir an için, havlunun suyu emmesinin, hayatın akışını anlamama engel olduğunu fark ettim. Belki de bazen yaşam, çok yüzeysel olabiliyor. Ama belki de bazen, ne olursa olsun, her şeyin içine alınıp sımsıkı sarılacağı bir an olmalıydı. Anlamsız bir şekilde, “Polyester havlu suyu emer mi?” sorusu, benden bir parça daha aldı.
Bir Çözüm Bulmak
Bir süre sonra, bilgisayarımın başına oturup araştırmaya başladım. Polyester, suyu emmeyen bir malzeme değildi aslında. Ama çok verimli bir şekilde emme kapasitesi yün kadar değildi. Suyu emmesi, aslında ne kadar kaliteli polyester kullanıldığına bağlıydı. Yün havlular, suyun hızla içine çekilmesini sağlayan bir yapıya sahipken, polyester daha çok suyu yüzeyde bırakıyordu. Bu farklılık, aslında polyesterin hissettirdiği duygularla da ilgili olabilir miydi? Yüzeysel bir malzeme, biraz da yüzeysel bir etki bırakıyordu, değil mi?
Sonunda, polyester havlu ile ilgili cevabı bulmuştum. Ama o kadar daha büyük bir şey keşfetmiştim ki! İnsan duyguları, suyun emilmesi gibi basit bir olguyla bile bağlantılıydı. Bazı şeylerin hızlıca gelip geçmesi, bazen hayatı bu kadar yüzeysel hissettirebiliyordu.
Sonuç: Suyun Emilmesi ve Hayatın Kendisinin Arasındaki Bağlantı
Birçok şey gibi, polyester havlu da suyu tam anlamıyla ememedi. Ama bu, onun kullanılabilir olmadığı anlamına gelmiyordu. Hızla kuruyordu ve bence bazen hayat da böyle oluyordu: Yavaş, derinleşen anlar yerine hızlıca geçip giden anlar. Bu sabah, polyesterin suyu nasıl emdiğini anlamaya çalışırken, bir anlamda hayatı da biraz daha net görmeye başladım. Biraz daha yavaş, biraz daha içten… Belki de bazen sorular, daha büyük cevaplar aramak için birer anahtar olabilirlerdi.
Belki polyester havlu suyu emese de, bazen hızlıca kuruyan bir şey, hayatın hızla geçmesi gerektiği anlamına gelmez. Bu, hepimizin bir parçası olmalı; derinleşmeli, duyguları içimize çekmeli ve sabırlı olmalıyız.
Kayseri’nin sabahından, ben de sabırla yaşamın anlamını çözmeye çalışıyorum. Belki de polyester havlular, suyu ememese de, onlara bakmak bile insanın içini ısıtabilir.