Menekşe Solarsa Ne Yapılır?
Kayseri’nin o soğuk kış sabahlarında, mutfakta kahvemi yudumlarken, gözüm camın kenarındaki küçük menekşeye takıldı. Günlerdir fark edemediğim o menekşe, ilk bakışta hiçbir değişiklik göstermiyordu ama bir şeyler vardı; sanki bir eksiklik. Sonra fark ettim. Yapraklarının kenarları sararmış, solmuştu. Çiçekleri soluklaşmış, renkleri uçmuştu. Beni kışın ortasında böyle hüzünlü ve bir o kadar da kırgın bir şekilde bekliyor oluşu, içimi bir sıcaklıkla doldurmuştu.
Bundan tam bir yıl önce, yine bu mutfakta, bir diğer menekşe saksısının başında durmuş, o zamanki sevgilimle birlikte onun için “bak, bu menekşe hiç solmaz, dikkat edersek her zaman taze kalır” demiştik. O zamanlar, menekşenin solmasına dair hiç düşünmemiştim. Sadece güzel ve neşeliydi. Şimdi ise, aynı menekşe, aynı mutfakta beni bu kadar üzüyordu.
Beklediğim Gün
Menekşenin solmaya başlamasıyla birlikte bir şey değişmişti. Daha önce hiç böyle hissetmemiştim; duygularım, düşüncelerim karma karışık bir hale gelmişti. Hangi yönden baksam, sanki bir eksiklik vardı. Hayatımda bir şeylerin solmaya başladığını hissediyordum. Belki de sadece menekşe soluyordu, belki de sadece mutfaktaki bitkiyi kaybetmek gibi bir anlam taşımıyordu ama bana o kadar çok şey ifade etmeye başlamıştı ki…
O günün sabahı, sevgilimle arasında çözüm bulamadığım bir tartışma yaşadım. O kadar çok şey hissettim ki; hayal kırıklığı, öfke, yalnızlık… Belki de menekşenin solmaya başlaması, onunla olan ilişkimizi simgeliyordu. Menekşe, ikimizin ortak çabalarıyla büyümüş ve şimdi her şey gibi solmaya başlamıştı. Tıpkı benimle, onun arasında da bir şeylerin solmaya başladığı gibi.
O an anlamıştım: menekşe solarsa, yapacak bir şey yoktu. Belki de bu menekşenin, bazen solmasının gerektiği bir zaman vardı.
Bir Kez Daha Su Verme
Bir süre sonra, menekşeye daha fazla dikkat etmeye başladım. Her gün üzerine su koyuyordum, bazen gübre bile ekledim. Ama ne kadar ilgilenirsem ilgileneyim, menekşe hala solmuştu. Gözlerim, solmuş yapraklarını her gün daha çok izlerken, içimdeki umutsuzluk da büyüyordu. Hayatta da bazen öyle şeyler oluyor ki, ne kadar uğraşsan da bir şeyleri kurtaramıyorsun. Birini seviyorsan ve onunla olan ilişkiyi düzeltmek istiyorsan, ama o kişi buna hazır değilse, ne kadar su verirsen ver, o menekşe asla yeniden canlılaşmaz.
Bir gün, mutfakta kahvemi içerken, menekşeye biraz daha su vermek istedim. Elim saksıya yöneldiğinde, gözlerim menekşenin artık son yaprağına odaklandı. İşte o anda bir şey fark ettim: menekşe solmuştu, evet. Ama hala yaşıyordu. Hala küçük, canlı bir kök vardı. Hala birkaç yaprağını tutuyordu. Ve bir gün, belki de doğru zamanda, belki de doğru koşullarda, menekşe yeniden yeşerecekti. Ne olursa olsun, doğasında büyümek vardı.
Menekşenin hala hayatta olduğunu fark etmek, içimde bir umut doğurdu. Belki de her şey, solmuş olmasına rağmen, yeniden başlayabilirdi. Aynı ben ve sevgilim gibi. Her şeyin bitmiş gibi görünmesi, sadece bir başlangıç olabilir miydi?
Yalnız Başlamak
Menekşenin durumunu düşündüm, içimdeki hayal kırıklığının üstesinden gelmeye çalışırken. Belki de menekşenin yeniden büyüyebilmesi için, sadece doğru zamanda doğru yere su koymak yeterliydi. Ne de olsa her şeyin yeniden başlayabilmesi için sabır, dikkat ve sevgi gerekirdi.
Bir hafta sonra, menekşeyi almak için markete gittim. Ama bu kez bir fark vardı: Artık menekşe solmuştu ve yeni bir tane almak istemiyordum. Bu menekşe, benim için bir anlam taşıyordu. Ona doğru bakarken, düşündüm: Belki de solmuş bir menekşe, yerini yenisine bırakmalıydı, belki de bu işten vazgeçmeliydim.
Menekşe, tıpkı ilişkilerde olduğu gibi, bazen en güzel tarafını kaybediyor. Ama belki de kaybolan o güzellik, tekrar kendini bulmanın ve yeniden canlı kalmanın bir yolunu bulur. Bu düşünceler arasında, menekşeyi iyileştirebilecek miydim diye düşündüm. O an, bir şey fark ettim. O solmuş menekşeyi, olduğu gibi kabullenmeliydim. Bazen en güzel şeyler, hayatta solsa da, unutulmaz.
Hayatın Kendisi
Menekşe, bana hayatı öğretmişti: Bazen çok şey kaybederiz, çok şeyin sonuna geliriz. Ama unutmayın, her solan şeyin ardında, yeni bir şeyin doğma potansiyeli vardır. Bazen, sevdiklerimizden, hayatımızdan, her şeyden vazgeçmek zorunda kalırız. Ama belki de tam bu noktada, içimizdeki gücü bulabiliriz.
Menekşe solarsa ne yapılır? Belki de yapmamız gereken şey, ona doğru suyu vererek beklemek, sabretmek ve umudu kaybetmemekti. Yalnızca sabırla, sevgiyle ve dikkatle büyümesine izin vermek. Belki de en önemli şey, kaybolan güzellikleri bile kabullenmekti.
Bir gün, belki de menekşe yeniden açacak, belki de ben onunla birlikte büyüyeceğim. Her ne olursa olsun, hayatta solmuş her şeyin yeni bir başlangıç için potansiyel taşıdığını kabul ederek, içimdeki umudu koruyarak ilerleyeceğim.